Ruj Ayetleri- Ergür Altan


“bana ruj sür”dedi
seksen yaşında, yatalak
suyunu içerken benden yardım istiyor
annem “bana ruj sür “dedi….

anneme ruj sürdüm ben
o nasıl tarif ettiyse
ilk denememe göre fena değilmişim
“ayna”dedi annem, “daha düzgün tut şunu”…

annem sordu bana
“niye ruj sürmeni istedim?”
“içinden gelmiştir” dedim
“ruj ayetleri” dedi, “sarar bir kadının yarasını”…

yaralı benim annem
her kadın yaralıdır ve bazı anneler daha çok yaralı
“tahmin et” dedi yaramı
“dünya başka “ dedim, “içindeki dünya başka”…

annem dedi, “ölüyorum”
bir şey söyle bana
“melemen yapıyorum” dedim
“yer sofrası kuruyorum, sen de gelsene”…

annem melemen yedi benimle
ve bütün çekmişlerle, incitilmişlerle
herkes hikâyesini anlattı
annem sustu, hep ağladı …

annem ölecek, biliyorum
ve çoraplar örüyorum ona, kışlık çoraplar
“seviliyorsun” dedi fısıldayarak 
“sineklerce ve cehenneme gidecek kadınlarca”…

ben yalnızlığı annemde gördüm
anladım yalnız olmadığımı
annem gidecek ve kokusu kalacak benimle
ruhumu anne kokusu saracak…

siz en son ne zaman yalnız kaldınız
belki de hiç yalnız değildiniz
ruj ayetlerinden haberiniz yoktu çünkü
“annem “ diyorum, o ayetleri çok severdi…